Mama często odwiedzała swojego dziadka w szpitalu. Podczas jednego ze spotkań powiedział:
– Wiesz, dziś w nocy przyszła do mnie moja Anielcia.
– Może się dziadziowi przyśniło? – zapytała moja mama.
– Nie! Przyszła do mnie naprawdę. Stała tutaj, przy łóżku, a potem usiadła na brzegu – upierał się dziadek i pokazał miejsce, w którym rzekomo siedziała.
Lubiliśmy te wizyty wujka. Dorosłym domownikom zawsze przywoził jakieś prezenty, a nam – dzieciom – słodycze. Witał się ze wszystkimi, pośpiesznie zdejmował buty i wierzchnie ubranie, a potem siadaliśmy do stołu i z zainteresowaniem słuchaliśmy, jak opowiada. Chętnie to robił, miał wspaniałą pamięć i prawdziwy dar wymowy.
– Matko Boska, ratuj! – krzyczał.
Henryk nie przestawał strzelać. Ubek był dosłownie na wyciągnięcie ręki, a strzelający nigdy nie pudłował. I chociaż wystrzelany został cały magazynek, żadna z kul nie dosięgnęła wzywającego na pomoc Matkę Przenajświętszą.
– Poczekaj! – Zosia coś sobie przypomniała. – Ostatnio pakowałam jakieś czasopismo, chyba nawet coś o tym świętym. Zaczekaj chwilę.
Otworzyła jedno z pudeł. Na wierzchu leżała niewielka broszurka drukowana na papierze kredowym. Z okładki patrzył na nas „mój” franciszkanin.
– Zosiu, to on. Zupełnie taki sam – szepnęłam z niedowierzaniem.
I wtedy miała niezwykły, bardzo realistyczny sen. Pięknie ubrany, uśmiechnięty Janek stał na tle białego dużego domu. Wokół mama widziała zieloną trawę i mnóstwo różnokolorowych kwiatów skąpanych w świetle.
Gdy z biegiem czasu zdrowie pani Beaty zaczęło się psuć, trudno było jej się z tym pogodzić. Udawała więc przed całym światem i przed sobą, że nic się nie zmieniło. Niestety organizmu nie można długo oszukiwać. W końcu jej serce odmówiło posłuszeństwa.
Gdy przyszła moja kolej, stanęłam naprzeciw, a może uklękłam, i patrzyłam. Nie czułam zupełnie nic. Próbowałam prosić o siłę, abym mogła nadal opiekować się mamą. Nie wiem, ile czasu to trwało. Nagle uświadomiłam sobie, że gdzieś za moimi plecami stoją inni ludzie i na pewno się niecierpliwią. „Pewnie tkwię tu zbyt długo” – pomyślałam i już chciałam odejść, robiąc miejsce kolejnej osobie, gdy w ostatniej chwili się zatrzymałam. – „Spojrzę jeszcze ostatni raz i już sobie idę”.
Po uroczystościach pogrzebowych wracam do domu. Wieczorem mam jeszcze coś do załatwienia na mieście. W drodze powrotnej potykam się, przechodząc przez zupełnie pustą ulicę. Przypadkowi przechodnie udzielają mi pomocy.
– Wiesz, Basiu, ja niedługo umrę.
– Nie, to niemożliwe. Dlaczego tak sądzisz? – zapytałam, bacznie się jej przyglądając.
Moja osiemdziesięciodwuletnia mama wyglądała świetnie. Gdy wyjeżdżałam, nic jej nie dolegało. Czyżby stało się coś złego podczas mojej nieobecności?
– Bo przychodzą do mnie zmarli – wyjaśniła moja mama.
Po nabożeństwie, podczas którego modliliśmy się również za mamę Janusza, zgodnie z umową przyszli do nas wujek Ryszard, jego żona oraz Zosia, która przyniosła duży bukiet kwiatów. Wręczyła je mojej mamie. Zdziwiłam się, bo miałam wrażenie, że są jakieś „smutne”. A poza tym, dlaczego Zosia przyniosła tak duży bukiet kwiatów mojej mamie? Nigdy wcześniej tego nie robiła. Przecież o telefonie z zagranicy poinformowaliśmy uczestników zaplanowanego na wieczór spotkania dopiero przed wejściem do kościoła. Kwiaty były już wtedy kupione.
Niestety, stało się inaczej. Było bardzo zimno, wiał silny wiatr, więc całą trasę musieli przebyć, grzęznąc w śniegu i na zmianę niosąc dziecko. Dziewczynka praktycznie i dosłownie została przyniesiona na rękach, tak, jak sformułowała to w swojej obietnicy jej babcia, i oddana Matce Przenajświętszej pod opiekę.
– Chodź do mnie. – Brzmiało w moich uszach, a raczej w głowie. Byłem zdezorientowany.
– Nie bój się. Dzieci brałem na swoje kolana, a ty się boisz? – kontynuował głos. – Chodź do mnie – powtórzył.
Zrozumiałem, że to głos Chrystusa. Po chwili w myślach zadałem pytanie: „Gdzie mam iść?”.
– Do tabernakulum – odpowiedział.
Nie pamiętam, o czym wtedy myślałam, jak się modliłam. W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że w ustach już od jakiegoś czasu czuję bardzo słodki smak. „Skąd się wziął? Może jeszcze pozostałość czegoś, co zjadłam wcześniej? Ale przecież nie jadłam dziś niczego słodkiego” – odruchowo oblizuję wargi. I jeszcze raz. Nic się nie zmienia. Słodki smak wypełnia tylko wnętrze moich ust. „Jak to możliwe? Nie tylko nie jadłam nic słodkiego, ale nie jadłam zupełnie nic od ładnych kilku godzin” – zastanawiam się.
Pracuję w hospicjum.
Właśnie umarł jeden z naszych pacjentów.
Gdy powiadomiliśmy o tym jego rodzinę, okazało się, że nikt nie był zdziwiony. Znali nawet godzinę odejścia.
Jak to możliwe?
Bliscy zmarłego opowiadali, że w tym właśnie czasie jego ulubione psy wybiegły do przedpokoju i zaczęły głośno szczekać. Łasiły się do kogoś dla domowników niewidzialnego i w ogóle zachowywały się tak, jak zwykły to robić, gdy ich pan wracał do domu.
Iwona wspomina, że jej mamie zdarzało się informować domowników o odwiedzinach niezapowiedzianych gości na godzinę przed taką wizytą. Wiedziała, że przyjdą, chociaż nikt wcześniej do niej w tej sprawie nie telefonował, nie otrzymywała SMS-ów ani nie korzystała z żadnych innych komunikatorów. Po prostu wiedziała i już; a poza tym w tamtych czasach nikomu nie przychodziło nawet do głowy, aby się zapowiadać na krótką wizytę. Co innego tygodniowy pobyt. Albo bywało, że mama opowiadała o czymś, co miało się dopiero wydarzyć.
Postąpiłam zgodnie z jej radą i trafiłam w końcu do chłopaka, który mnie zaprosił. Opowiedziałam mu o spotkaniu z uczynną nieznajomą. Był zaskoczony. Twierdził, że gdyby nie jej pomoc, miałabym spore problemy z dotarciem na miejsce jeszcze tego samego dnia. Kim była ta kobieta? Co robiła na zupełnie pustym peronie nocą? Dlaczego stała naprzeciwko mnie?
„Jak to możliwe, że Bóg zajmuje się takimi błahostkami?”, pyta Eric Metaxas w swojej książce Cuda. Czym są, dlaczego się zdarzają i jak mogą zmienić twoje życie.
– Mamo, to ty? – zapytała głośno.
Nikt nie odpowiedział. Nikt nie otworzył drzwi, nikt nie wszedł do pokoju. Nie słyszała też, aby mama kręciła się po kuchni. Nie wróciła również po schodach na górę. „Dziwne” – pomyślała Helenka.
Zastanawiam się nad tym, jak to właściwie jest z przeżyciami o charakterze nadprzyrodzonym. Komu jest dane dostrzegać to, co dla innych ludzi niewidzialne? Dlaczego ci, a nie inni? Dlaczego właśnie my? Dlaczego właśnie nam? Czyżbyśmy byli wyjątkowi? Obdarzeni dodatkowym zmysłem? A może tylko znaleźliśmy się we właściwym miejscu w odpowiednim czasie? Podobnie jak podczas spaceru na Helu w 2021 roku. I nic w tym nadzwyczajnego, żadna nasza zasługa. Zazwyczaj zadajemy sobie wtedy wiele pytań i nie znajdujemy odpowiedzi. Często sami sobie nie dowierzamy. Zastanawiam się nad tym, czy możemy zaufać naszym osobistym doświadczeniom.
Niestety, nadal nie wiem, dlaczego tylko niektórzy ludzie mają przeżycia o nadprzyrodzonym charakterze. Komu jest dane dostrzegać to, co dla innych ludzi niewidzialne, doświadczać cudów? Kto otrzymuje łaskę? Zapewne świat duchowy, świat spoza naszej czterowymiarowej rzeczywistości podlega innym prawom i jest tak bardzo inny od naszego, że sposoby, metody, narzędzia, którymi obecnie dysponujemy, nie nadają się do właściwego poznawania zjawisk w nim zachodzących.
|
LUB ZOBACZ WIĘCEJ:
|